نمىشود اگرچه فرزند از او متولّد گرديده . قوله : لعدم الفرق فيه : يعنى فى حدّ المساحقه . قوله : لانّها سبب فى اذهاب عذرتها : ضمير در [ لانّها ] به موطوئه راجعست و كلمه [ عذره ] بضمّ عين و سكون ذال و فتح راء دوشيزه‌گى و نيز پرده بكارت را گويند . قوله : و ديتها مهر نسائها : ضمير در [ ديتها ] به عذره راجع بوده و مقصود از [ مهر نسائها ] مهر المثل مىباشد . قوله : و ليست كالزّانية المطاوعة : ضمير در [ ليست ] به بكر راجع است . قوله : اذنت فى الافتضاض : مقصود از [ افتضاض ] اذهاب بكارت مىباشد . قوله : بخلاف هذه : مشار اليه [ هذه ] باكره مىباشد . قوله : و قيل ترحم الموطوئة استنادا الى رواية ضعيفة للسند : مقصود از روايت مشار اليها حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 18 ) ص ( 426 ) به اين شرح نقل فرموده : محمد بن يعقوب ، از عدّه‌اى اصحاب ، از احمد بن محمّد بن خالد ، از عمرو بن عثمان و از پدرش جميعا ، از هارون به جهم ، از محمّد بن مسلم قال : سمعت ابا جعفر و ابا عبد اللّه عليهما السلام يقولان : بينهما الحسن بن علىّ فى مجلس امير المؤمنين عليه السلام اذا قبل قوم ، فقالوا : يا ابا محمّد اردنا امير المؤمنين ، قال : و ما حاجتكم ؟